Gidip de baÅŸkalarına “Dünya Rakı Günü diye bir ÅŸey mi var?” diye sormayın çok ayıplarlar

Balığı bol, mevsimi soÄŸuk, geceleri uzun ve harflerinden “rakı” yazılabilen
yegâne ay olan Aralık ayının ikinci Cumartesi’si Dünya Rakı Günü olarak
kutlanır

Bir kayda rastlanmamakla beraber Bekri Mustafa’nın da Aralık ayının ikinci
Cumartesi gecesi doÄŸduÄŸu rivayet edilir.

Bu özel gün aynı zamanda yılbaşının şenlikli bir provasıdır

“Dünya Rakı Günü, Türkiye ve Dünya sathına yayılmış, tüm rakı severler
tarafından 2006′dan beri coÅŸkuyla kutlanır.”
Yıllar sonra tarihler böyle yazdığında, “Ben ilk günden beri kutluyorum”
deme şansınız olsun

RAKININ da muhabbeti olur mu?” diyenler çıkabilir

O meyhanelerde gördüğünüz rakı masaları aslında muhabbet, sohbet masasıdır

BektaÅŸi der ki

“Rakı ağızdan deÄŸil, kulaktan içilir

Biz ona içki değil, dem deriz

RAKININ kitabını yazan Deniz Gürsoy, rakının nasıl içileceğini değil
“Rakının nasıl içilmeyeceÄŸini” yazmıştır. (OÄŸlak Yayıncılık)

Oturursun masaya, garson bir şişe rakı getirir, mezeleri sıralar, kadehini
doldurur, içersin

HAYIR, rakı öyle içilmez

Rakının nasıl içileceğini, ya da nasıl içilmeyeceğini bilelim

Rakı güneş batmadan içilmez

Rakı yalnız başına içilmez

Duvara bakılarak içilmez

Rakı keyif için içilir

Dertlenmek için içilmez

Rakı sohbet için içilir

Rakı, şakadan, nükteden, işletmeden anlamayan bayır turplarıyla içilmez

Rakı gürültüyle içilmez

Rakı çabuk içilmez, içip masadan kalkılmaz

Rakı sofrasında fazla yemek yenmez, mezelerle yetinilir

Rakı sofrasında sigara küllüğüne zeytin çekirdeği, sıkılmış limon kabuğu
konmaz

Rakı kadehine önce rakı, sonra su, daha sonra da buz konur; bu sırayı
bozarsanız, anason kadehin üzerine çıkar, rakının hem tadı hem keyfi kaçar

RAKI’NIN ana mezeleri dışında, ekstra mezeleri de vardır, bir de “göz
mezesi” vardır ki….tahmin ettiÄŸiniz deÄŸil, bakın o nedir?

Yahya Kemal, her akÅŸam sofrasını “kuÅŸ sütü eksik” kurdurur, ama çoÄŸuna el
bile sürmezmiş

Lakin sürsün, sürmesin hepsi hesaba yazıldığı için ÅŸef garson, “kıyak
yapmış”, sofraya kırmızı turp koymamış..

Yahya Kemal gelmiş, oturmuş masaya söyle bakmış garsonu çağırmış

“Nerede kırmızı turp?

“Efendim dikkat ettim yemiyorsunuz da..

Ben sofraya konan her şeyi yemek zorunda değilim, onların bazıları benim
göz mezemdir!” demiÅŸ

RAKI için çok ÅŸey söylenir, yazılır, ama Necip MirkelamoÄŸlu’ nun
“Rakınamesi” de unutulur gibi deÄŸildir

Nükte, cinas anlayan, aheng-i bezme uyan, içip zırvalamayan; işte onadır
rakı